"Do the kinds of things that come from the heart. When you do, you won't be dissatisfied, you won't be envious, you won't be longing for somebody else's things. On the contrary, you'll be overwhelmed with what comes back."
(Tuesdays with Morrie
by Mitch Albom)
…..
He enters the classroom, sits down, doesn’t say anything. He looks at us, we look at him. At first there are a few giggles, but Morrie only shrugs and eventually a deep silence falls and we begin to notice the smallest sounds, the radiator humming in the corner of the room, the nasal breathing of one of the fat students.
Some of us are agitated. When is he going to say something? We squirm, check out watches. A few students look out the window, trying to be above it all. This goes on a good fifteen minutes, before Morrie finally breaks in with a whisper.
“What’s happening here?” he asks.
And slowly a discussion begins – as Morrie has wanted all along – about the effect of silence on human relations. Why are we embarrassed by silence? What comfort do we find in all the noise?
I am not botherd by the silence. For all the noise I made with my friends, I am still not comfortable talking about my feelings in front of others – especially not classmates. I could sit in the quiet for hours if that is what the class demanded.
…..
(Tuesdays with Morrie
by Mitch Albom)
edit @ 7 Jun 2008 16:44:26 by ร้อยคำ
ควันหลงงานมินามาตะ
มีคำถามจากอาจารย์เศรษฐศาสตร์ญี่ปุ่นทิ้งไว้ให้คิด แกถามว่า สิ่งที่ขาดไม่ได้ในความสุขของคุณคืออะไร ลองตอบมาสามข้อ
สำหรับเรา
1. ต้องมีเวลาให้ตัวเอง พักผ่อน คิด คุยกับตัวเอง เขียนๆๆๆระบายมันออกมา (ม่ายงั้นท้องผูกแย่)
2. ต้องมีคนรอบข้าง (ครอบครัวกับเพื่อน มากกว่านี้ยังหาไม่เจอ!) ที่เข้าใจ ถึงจะเห็นเราแปลกๆแต่ก็ปล่อยมันไป ไม่ขัดขวาง คอยตักเตือนบ้างเมื่อชักจะเห็นว่ามันมากไปแล้ว! ยิ่งถ้ามีเพื่อนที่บ้าคล้ายๆกัน(ไม่ต้องคิดเหมือนกันก็ด้าย ขอแค่บ้าก็พอ)เอาไว้ถกเถียงให้ถึงกึ๋นเยอะๆยิ่งดี
3. ต้องมีเงินหรืออะไรอย่างอื่นที่ใช้แทนเงินได้ในการดำรงชีวิต เช่น มีผักหญ้าในบ้านเด็ดมากินได้ (ตอนนี้ตะลิงปลิงดกสุดขีด จิ้มกะปิหวาน แซบอีหลี!) มีเพื่อนดีๆขับรถมาส่งเวลาไปคุยกันติดลมจนดึก (ม่ายต้องซื้อรถเอง) มีเพื่อนดีๆคอยหาหนังให้ดู ต้องทำการบ้านส่งนิดหน่อยก็ยอม (ม่ายมีปัญหา หนังมันเข้าทาง) หนังสือก็ได้มาอ่านอีหรอบเดียวกัน สรุปว่าได้บริโภคฟรีแทบทุกอย่างที่ชอบ อิอิอิ ...
ดูตามนี้ชีวิตเราค่อนข้างแฮปปี้มาก มีครบตามต้องการ (เอ่อ ... ข้อสองอาจจะอ่อนกว่าข้ออื่นเล็กน้อย) ตอบไปตอบมา เอ๊ะ ! คำตอบมันคุ้นหูชอบกล(ว่ะ) อ้อ! ตูข้าเคยสรุปไว้ตอนจัด ตลาดนัดผู้ประกอบการทางสังคมรุ่นเยาว์ เมื่อสามสี่ปีก่อน ว่าผู้ประกอบการทางสังคมรุ่นเรา เอ๊ย รุ่นเยาว์ จะเข้มแข็งได้ ต้องเข้มแข็งทั้ง 3 ปัจจัย คือเศรษฐกิจ สังคม แล้วก็จิตใจ ที่เดี๋ยวนี้เค้าชอบเรียกกันว่าจิตวิญญาณ แต่เราไม่ค่อยชอบว่ะ จิตใจมันดีไม่พอยังไง(ฟะ) ต้องลากเอาวิญญาณเข้ามาหลอกหลอนถึงจะพอใจรึไง? คนสมัยนี้ชอบลากอะไรที่ศักดิ์สิทธิ์อยู่ข้างในออกมาทำท่าตีแผ่ (ว่าข้านี่แหละ ลึกซึ้งที่ซู้ด) ม่ายไหว หัดพอใจมองอะไรที่แวบๆอยู่ในมุมมืด แล้วมารู้สึกกันด้วยใจบ้างไม่ได้รึไงน้า ...
วันหยุดคือวันที่ไม่มีนัดใดๆ อยากทำอะไรก็ทำ ไม่อยากทำอะไรก็ไม่ทำ
วันหยุดมีได้ทุกเมื่อถ้ากล้าปฏิเสธงาน
(นิยามจากคนทำงานอิสระ)
หกโมงครึ่ง ลืมตาตื่นตามปกติ
ลั้น ลัน ลา กลิ้งอยู่บนเตียง
เจ็ดโมงครึ่ง ลุกซะที
ลั้น ลัน ลา เดินเล่นรอบบ้าน
สวัสดีต้นสะเดาสองพี่น้อง
เล็งมะม่วงเขียวเสวย เจอเม็ดที่กระรอกแทะซะเรี่ยมหล่นอยู่ในสนาม วันนี้ต้องสอยมากินซะมั่ง
ทักทายหนวดฟักแฟงเพิ่งงอกใหม่
เปิดประตูออกไปดูบวบหอมน้อยสองลูกบนต้นมะรุม
เล็งเม็ดมะรุมที่ลมพัดร่วง เก็บไว้ส่งต่อให้ใครต่อใครปลูก
เจอฝักโมกแตก เก็บเม็ดมาเล่น ขนมันนุ่มดี
ลั้น ลัน ลา เล่นจนสะใจ ดึงขนทิ้ง เอาเม็ดตากแดด วัตถุประสงค์เดียวกับเม็ดมะรุมเมื่อกี้
บนคอมเพรซเซอร์แอร์เต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์ เม็ดบวบ เม็ดมิกกี้เมาส์ เม็ดผักปลัง (เก็บจากโรงเรียนวัดหลังบ้าน ตอนไปเลือก สว.) เม็ดโมกเข้าร่วมขบวน
แปดโมง หม่ำภาคเช้า
ลั้น ลัน ลา หยิบปากคีบ ไปจับเหลนหอยทาก วันนี้ได้ 43 ตัว อัญเชิญไปไว้ป่ากล้วยหลังบ้าน
เถลไถลไปดูไข่ฟองเล็กๆสีเหลืองขนาดหัวไม้ขีด เจอเมื่อวานตรงขุยดินข้างกระถางต้นไม้ ทั้งหมดซัก 30 ฟองได้ เดากันใหญ่ว่าไข่อะไร ตอนนี้ไข่งูเขียวกำลังมาแรง เพราะว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ปีโป้ทหารกล้าจับหลานงูเขียวได้ตั้งสองตัว
ลั้น ลัน ลา หยิบ ราหูอมจันทร์ Vol.4 เข้าห้องน้ำ หายไปครึ่งชั่วโมง ออกมาหน้าชื่น
ตอบจดหมายสาวน้อยร้อยเอ็ด แนบเม็ดทิ้งถ่อน (อีถ่อน – ภาษาอีสาน) ที่มีคนให้มา กับเม็ดอะไรไม่รู้ที่เก็บมาจากอุทยานปางสีดาเพราะมันสวยดี
ตอบจดหมายหนุ่มสุรินทร์อินแจแปน
ลั้น ลัน ลา ชวนกรรมกรเบอร์หนึ่งไปสอยมะม่วง กรรมกรเบอร์สองเจียมตัว มือยังไม่หายดี คอยชี้ดีกว่า
ว่าจะสอยมากินซักสองสามลูก ดูอีกทีลงมานอนเรียงกันแปดลูกแล้ว เอิ้ก!
สิบเอ็ดโมงสี่สิบห้า หม่ำภาคเที่ยง
ปอกมะม่วงลูกที่หล่นลงมาแตก มันเป็นบ้า! ไม่ต้องน้ำปลาหวานเลย
ถอดเทปเรื่องมินามาตะที่ยังค้างคา ช่วงคำถามตอนไปมาบตาพุด เสร็จเท่าที่มีในเทป ก่อนงานเลิกซักยี่สิบนาที
หิ้วคอมฯเล็กไปนั่งใต้ต้นตะลิงปลิง พึ่งเน็ตไร้สายของเพื่อนบ้าน (แหะ แหะ)
ตะลิงปลิงนี่เก่งเป็นบ้า เบ่งดอกออกผลจากปุ่มปมกิ่งได้ตลอดเวลา
ลั้น ลัน ลา เดินรอบบ้านยามเย็น
แวะดูฝักช่อมาลี ยังไม่แก่ซักที
ผักชีลาว กำลังแตกเนื้อสาวอย่างเมามัน(ส์)
หกโมงกว่า หม่ำตอนพลบค่ำ
หม่ำมะม่วงน้ำปลาหวานต่อ
ลั้น ลัน ลา หกโมงสี่สิบห้า จั๊กจั่นร้องลั่นซอย
ทำหน้าที่สมาชิกชมรมเดินออกกำลังซอย 16-18-20
สองทุ่มครึ่ง อาบน้ำ
สามทุ่ม ต่อเน็ต (โทรศัพท์บ้านตัวเองล่ะทีนี้)
เดี๋ยวสี่ทุ่มกว่าก็นอนแล้ว
พรุ่งนี้ไม่ใช่วันหยุดนี่นา
ปล. เรียก "เม็ด" ตามความคุ้นเคย ถ้ายังเป็นนักเรียนคงถูกครูภาษาไทยบีบคอให้ใช้ "เมล็ด"
edit @ 4 Mar 2008 22:06:21 by ร้อยคำ
เบอร์โรห์ส : ... ผมรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง การกลายพันธุ์ของจิตสำนึก ที่จะผุดบังเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติหากว่าความกดดันซึ่งกำลังดำเนินอยู่ถูกยกออก ผมรู้สึกได้ถึงหลักเกณฑ์อันเป็นเครื่องมือในการผูกขาดและควบคุม ซึ่งขัดขวางมิให้จิตสำนึกที่ว่าแผ่ขยายออกไป เป็นเส้นเชือกแห่งถ้อยคำที่ควบคุมความคิด ความรู้สึก สัมผัสการรับรู้ที่ตรึงตราในเรือนกายของมนุษย์
กินสเบิร์ก : ถ้ามันถูกยกออกไปแล้ว อะไรคือขั้นต่อไป?
เบอร์โรห์ส : ขั้นต่อไปควรทำด้วยความเงียบเชียบ เราแยกตัวเราออกจากรูปแบบของคำ (word form) ขั้นตอนนี้สามารถสำเร็จได้โดยการแทนที่ถ้อยคำ ตัวอักษร แนวคิด แนวคิดที่เป็นวจนะภาษา การแสดงออกในหมวดอื่นๆ อย่างเช่น สี เราสามารถแปลถ้อยคำและอักขระให้เป็นสี แร็งโบด์ (Arthur Rimbaud) เคยกล่าวถึงสีของสระ การอ้างถ้อยคำอย่าง "ถ้อยคำ" เองก็สามารถอ่านได้ด้วยสีแห่งความเงียบ กล่าวในอีกทางหนึ่ง มนุษย์ควรถอยห่างออกมาจากวจนะภาษาเพื่อดำดิ่งสู่ห้วงแห่งสำนึก ซึ่งเป็นสิ่งที่เรารับรู้ได้ในระยะมือเอื้อม
คอร์โซ : อธิบายได้ไหมว่า เราจะสามารถก้าวไปสู่ขั้นต่อไปได้อย่างไร?
เบอร์โรห์ส : ... ขั้นต่อไปทำได้โดยการปลดเกราะชุดเก่าลง เพราะถ้อยคำถูกสร้างขึ้นในตัวของคุณ ในเครื่องพิมพ์ดีดแบบนุ่มละมุนในครรภ์ที่คุณไม่เคยตระหนักว่า เป็นเกราะถ้อยคำ (word-armour) ซึ่งติดตัวมา ตัวอย่างเช่น เมื่อคุณเริ่มอ่าน ดวงตาของคุณก็จะค่อยๆเคลื่อนที่จากซ้ายไปขวา อย่างไม่อาจขัดขืน-ด้วยความรู้สึกเคยชิน ตอนนี้ ลองทุบทำลายการอ่านในแบบเดิมให้แตกเป็นเสี่ยงๆ : ลองดูสิว่ามันมีวิธี หรือหนทางใดที่เราสามารถเปลี่ยนไปสู่ทางออกอื่นๆ อย่างเช่น สี สีของคำในเครื่องพิมพ์ดีดแบบนุ่มละมุน ใส่เข้าไปในปมขัดแย้งทางการเมือง เพื่อบรรลุถึงจิตสำนึกของการผูกขาดและควบคุม
(จาก สนทนากับวิลเลี่ยม เอส. เบอร์โรห์ส โดย เกรเกอรี่ คอร์โซ และ อัลเลน กินสเบิร์ก วารสารหนังสือใต้ดินฉบับ นิพพานผ่านวรรณกรรม)
