2011/Aug/23

 
県庁の星
(THE STAR OF PREFECTURAL GOVERNMENT)
แปลเอาเองว่า : ยอดมนุษย์ อบจ.
 

     การบ้านเล่มนี้รับมาด้วยความเกรงใจในขณะที่สารพัดงานยังพันพัว บอกตัวเองว่าหาข้อมูลไว้ก่อนค่อยมาอ่านแล้วกัน เรื่องข้อมูลถามหาตา(กู)เกิ้นเช่นเคย แล้วก็ต้อง(ทำ)ตาโต ... โอ้โห... นี่หรือคือหนังสือรางวัล “Honya Taisho หนังสือที่ร้านหนังสือแนะนำ” ปี 2006 ที่เฉือน Southbound ยอดดวงใจของเรา เอาอันดับหนึ่งไปครองหน้าตาเฉย ... เอาละวา ... ท่าจะต้องตั้งอกตั้งใจอ่านให้จริงจังซักกะหน่อย นั่นก็หมายความว่า ... ใช่แล้ว ... ต้องรอเวลาที่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวงซะก่อน เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวนะ รออีกนิด ...

     ระหว่างรับงานแปลชิ้นยักษ์ ที่ความยักษ์ของนักเขียนกลายเป็นแรงกดดันขนาดหลายร้อยตันบนบ่า (แม้จะแบ่งกันช่วยแบกหลายคนก็เถอะ) เลยต้องหันมาหาความเครียดอื่นเข้าไปช่วยคลาย ( ความเจ็บปวดจะเบาบางและลบเลือนไปได้ด้วยความเจ็บปวดอื่น ความรู้สึกเป็นแค่การเปรียบเทียบเท่านั้น  ทะมตสึ ฟุกาดะ – 1Q84) ชั้นหนังสือเต็มเอี้ยดไปด้วยหนังสือรออ่าน เอาวะ ลอง ยอดมนุษย์ อบจ. ดูซิ ด้วยดีกรีอันดับหนึ่งรางวัลร้านหนังสือแนะนำ เหนือกว่าหนังสือยอดดวงใจเล่มนั้น คงช่วยให้ออกจากโหมด ไม่รักแต่นับถือ ได้มั่ง

     ใน ยอดมนุษย์ อบจ.  พระเอกของเราเป็นเจ้าหน้าที่ อบจ.สายบริหารในจังหวัดนึง ในญี่ปุ่นเค้ากระจายอำนาจกันได้จริงจัง การเข้าทำงานบริหารในส่วนจังหวัดได้นี่ถือว่าเป็นยอดมนุษย์ อนาคตไกล น่าภูมิใจสุดๆ หนุ่มอายุ 31 ที่กำลังเตรียมตัวก้าวไปตามขั้นบันไดสายบริหาร เลยถึงกับช็อคที่ต้องไป “ฝึกงาน” ซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆในเมืองเงียบๆโทรมๆ

     ส่วนนางเอก ... จะเรียกว่านางเอกได้รึเปล่าเนี่ย เป็นสาวใหญ่วัย 45 ที่อยู่กับลูกชายอายุ 19  ทำงานเป็นลูกจ้างไม่ประจำในซูเปอร์ มั่นใจในประสบการณ์เหนือกว่าใครๆในที่ทำงานทั้งหมด แต่ด้วยความที่เป็นผู้หญิง ก็เลยไม่ได้บรรจุเป็นพนักงานประจำซักที กับลูกชายวัยรุ่นต่างฝ่ายต่างก็ไม่เข้าใจกัน

     นักบริหารหนุ่มต้องมาเจอกับสภาพไร้ระเบียบของสังคมพื้นบ้าน ผู้คนขี้เกียจ ไร้ประสิทธิภาพ นอกจากไม่เกรงใจความเป็นยอดมนุษย์ของนักบริหาร ยังทำท่ายี้ใส่แถมตั้งชื่อเล่นให้ซะแสบสันต์ว่า ท่าน อบจ. กฎระเบียบกับความรู้ความมั่นใจสายปฏิบัติกำลังจะชนกันตูมใหญ่ อะไรจะเกิดขึ้น ...

     แล้วท่าน อบจ. ก็ได้คุมส่วนหนึ่งของซูเปอร์ แถมยังเป็นแผนกอาหารที่เป็นหน้าเป็นตา พอขายพอได้กำไรอยู่บ้าง เกิดปิ๊งแบ่งพนักงานเป็นสองทีม แข่งกันทำข้าวกล่องเบ็นโตะขาย ดูซิว่าทีมไหนจะไอเดียกระฉูดขายกระฉูดกว่ากัน สายปฏิบัติเริ่มเรียนรู้และเข้าใจกฎระเบียบ สายบริหารเริ่มเห็นความสำคัญของการลงมือทำและการสร้างความสัมพันธ์ดีๆที่ไม่ต้องเป็นทางการ

     สุดท้าย พนักงานในซูเปอร์กลับมาคึกคักกันอีกครั้ง พระเอกของเราก็เข้าใจความเป็นมนุษย์ธรรมดาและความรู้แบบฝังลึกจากประสบการณ์ แล้วทุกคนก็เข้าใจซึ่งกันและกัน กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างมีความสุข ...

     อ่านจบแล้วในใจพูดต่อไป ... เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า... เราต้องรู้จักเปิดหูเปิดตาเรียนรู้ อย่าคิดว่าการเป็นคนเก่งจะถูกเสมอไป อย่าคิดว่ากฎระเบียบแบบหนึ่งจะถูกต้องและใช้ได้เสมอไป…

 

                จบแล้ว ให้สองดาวครึ่ง ผ่านคาบเส้น

                อ้าว... ไหงงั้นล่ะ ... เนื้อเรื่องก็ออกดี มีคติสอนใจนี่นา ...

                คำตอบ  -> นี่มันนิยายเฟ้ย! ไม่ใช่นิทานอีสป!

               

     เฮ้อ! ... เศร้า! ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องนี้จะได้อันดับหนึ่งรางวัลร้านหนังสือแนะนำ คือก็เข้าใจนะว่าเป็นหนังสือดีมีประโยชน์ สอนใจ สมควรให้พวกสายบริหารที่นั่งโต๊ะร่างระเบียบสารพัดอ่านกัน เอาไปเป็นหนังสืออ่านนอกเวลาวิชารัฐศาสตร์ก็คงได้ แต่ก็สงสัยว่าอ่านแล้วจะอินกันแค่ไหน เพราะในฐานะหนังสืออ่านเพื่อความบันเทิง หรืออ่านเพื่อกระตุ้นจิตสำนึก มันช่างอ่อนยวบไร้พลัง พล็อตเรื่องเรื่อยๆเฉื่อยๆ อ่านบทสนทนาของคนโน้นคนนี้แล้วก็เข้าใจว่าคนเขียนต้องการสื่ออะไร แต่ก็ไม่ได้ประทับใจตรงไหน ไม่มีแอบหัวเราะหึๆ ปล่อยก๊าก ซึมลึก ทุบโต๊ะ หรืออะไรทั้งสิ้น ไม่มีคำบรรยายแอบแฝงที่คนอ่านแอบเติมเองในใจ เพียงแต่รู้ว่าเรื่องเดินไปยังไง พระเอกมีนิสัยเสียก็ได้เปลี่ยนนิสัย ไม่มีหักมุมให้ อ้าว! เอ๊ะ! เฮ้ย!  อ่านๆไปมีใครมาเรียกก็คั่นหน้าไว้แล้วลุกได้ทันที คั่นทิ้งไว้ลืมไปอาทิตย์นึงค่อยมาอ่านต่อก็ได้ ไม่กระเหี้ยนกระหือที่จะพลิกหน้าหนังสือ และที่สำคัญที่สุด ไม่มีอาการอ่านไปแล้วต้องปิดหนังสือ หลับตา ในใจมีภาพในเนื้อเรื่องหลอกหลอนให้คิดอะไรต่ออีกมากมาย  

                นั่นแปลว่าหนังสือเล่มนี้ไม่โดนใจเรา

      เฮ้อ จะเรียกว่าหนีเสือปะจระเข้ หรือหนีลูกเสือมาเจอพ่อเสือ หนีจากหนังสือ ไม่รักแต่นับถือ มาเจอ รู้ว่าตั้งใจดี แต่ไม่รัก ไม่นับถือ เข้าเสียแล้ว ...

                ขออภัย เรื่องนี้ตั้งทิ้งไว้นานก็ไม่คิดอ่านซ้ำ

     เขียนไปลองค้นข้อมูลอีกเล็กน้อย เพราะคนให้ยืมบอกว่าเคยอ่านเป็นการ์ตูนแล้วชอบมาก ลองเปิดดูเวอร์ชั่นการ์ตูนก็พอเข้าใจนะ เรื่องเรียบๆแบบนี้ทำเป็นการ์ตูนคงได้อารมณ์มากขึ้น อ้อ! มีทำเป็นหนังด้วย กลายเป็น ซูเปอร์มาร์เก็ต โปรเจกต์รัก ไปซะงั้น นางเอกจากสาวใหญ่ลูกเป็นหนุ่มก็กลายเป็นสาวน้อยวัยกระเตาะไปได้ เข้าใจ เข้าใจ มีนางเอกที่ปิ๊งกับพระเอกได้มันต้องดีกว่าอยู่แล้ว

     ท้ายที่สุด ขอย้ำว่า นี่คือหนังสือที่ไม่เป็นพิษเป็นภัย อ่านแล้วคงเป็นประโยชน์โดยเฉพาะกับคน(ที่คิดว่าตัวเอง)เก่งทั้งหลาย เพียงแต่ไม่เป็นหนังสือที่รักของเราเท่านั้นเอง ...


Comment

Comment:

Tweet