เมื่อวานเพิ่งอ่านหนังสือ “ล่ามอาชีพ” ที่มีรุ่นพี่ล่ามแนะนำว่าพี่รุ่นเก๋าส์คนนึงเป็นคนเขียน มาวันนี้มีเรื่องให้รู้ตัวทันที ว่าเรานี้ไม่ใช่ “ล่ามอาชีพ” เด็ดขาด
... ข้าแต่ศาลที่เคารพ
ดังที่ข้าพเจ้าได้แสดงตัวต่อหน้าศาลปกครองในครั้งที่แล้ว ว่าข้าพเจ้านี้มีเครื่องแต่งกายในการปฏิบัติหน้าที่ล่ามอยู่เพียงแบบเดียว คือ เสื้อผ้าฝ้ายไทย (หรือเสื้อโปโล) กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ อันเป็นชุดที่ช่วยในการประหยัดพลังงาน (ไม่ต้องรีด) ช่วยในการลดโลกร้อนได้เป็นอย่างดี หากท่านมีความไม่พอใจในการแต่งกายของข้าพเจ้า (ดังที่แจ้งอ้อมๆผ่านคนประสานงานมาอย่างเกรงใจ) โดยเห็นว่าไม่สุภาพหรือไม่สมควรด้วยเหตุผลใดๆ (กรุณาบอกหน่อยได้ไหม อยากรู้เหมือนกัน ... เท่าที่รู้มาก็เคยได้ยินแต่เพียงว่า เดิมกางเกงยีนส์เป็นของชนชั้นกรรมกร เอาไว้ใส่เวลาใช้แรงงาน อันตัวข้าพเจ้านี้ก็ใช้แรงงานในการเป็นล่ามเหมือนกัน แล้วมันผิดตรงไหนเหรอค้า ...?) ข้าพเจ้าก็จำจะต้องเปลี่ยนเป็นชุดอื่นๆที่มีอยู่ ขอได้โปรดเลือก 1. ชุดครูพละ อันประกอบด้วย เสื้อกีฬาผ้าร่ม กางเกงวอร์ม รองเท้าผ้าใบ หรือ 2. ชุดชาวบ้าน อันประกอบด้วย เสื้อม่อฮ่อม ผ้าถุงเก่าๆ รองเท้าแตะคีบ อันเป็นชุดที่ข้าพเจ้ามีอยู่ในครอบครองโดยถูกต้องตามกฎหมาย และสวมใส่ปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างคล่องตัว ไม่ต้องร้อง ว้า...ย! เมื่อน้ำจิ้มหกใส่กางเกงสแลคอย่างดีมีราคา ที่จะต้องขี่รถแท็กซี่ออกไปซื้อหามาเพื่อความพึงพอใจของท่านเพียงอย่างเดียว
หรือหากท่านรับไม่ด๊า..ย รับไม่ได้กับชุดทั้งหลายที่ข้าพเจ้ามี ก็ขอความกรุณาเตะข้าพเจ้าออกจากหน้าที่ล่าม แล้วจ่ายค่าเสียเวลา(อ่านเนื้อหา)มาครึ่งหนึ่งซะดีๆ แล้ววันหลังก็อย่ามาติดต่อล่ามกางเกงยีนส์คนนี้เข้าอีกล่ะ ทางใครทางมันดีกว่านะคะทั่น5..5..5..