ไม่นึกเหมือนกันว่าจะลุกขึ้นชอบการ์ตูนได้อีก หลังจากไม่ได้จับมานาน จนวันนั้น ... วันที่มือ(บอน)หยิบการ์ตูนหน้าตายังกะหนังสือวิทยาศาสตร์สำหรับเด็ก ออกมาจากกองหนังสือที่คุณควรอ่าน อภินันทนาการโดยท่านอาจารย์มหาประลัยวัยใกล้เคียงกันท่านหนึ่ง
โลกของเรา World & Earth
(ชื่อยิ่งเหมือนหนังสือวิทยาศาสตร์เข้าไปใหญ่)
จากที่คิดว่าจะอ่านสักตอนพอได้ไอเดีย แล้วค่อยตามมาซ้ำหลังกลับจากร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ มือกลับพาพลิกหน้าไปเรื่อยๆ จนจบเล่ม แถมอาละวาดไปต่อเล่มสอง ม้วนเดียวจบแบบไม่ยอมจอดปลดทุกข์กลางทางแม้แต่ครั้งเดียว
ที่นี่ ... มีชีวิต Find Joy
อึ้ง ... นะ พูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ จะเปรียบเทียบกับเล่มอื่นก็ไม่สมควร ก็การ์ตูนสมัยนี้ปีนึงเราอ่านนับเล่มได้ แถมส่วนใหญ่จะไปใช้บริการร้านนาย
ถ้าจะให้แนะนำการ์ตูนในดวงใจ คงไม่มีเล่มไหนเกิน เจ็ดสีเจ็ดแสบ หรือ พริกขี้หนูสีรุ้ง (เก่าอีกแล้วป้า!) ของ อาดาจิ มิตสึรุ เจ้าของผลงาน ทัช มิยูกิ อันโด่งดัง (ในรุ่นเรา) และ H2 ในรุ่นปัจจุบัน เบียด いつも美空ITSUMO MISORA (ที่นางเอกชื่อมิโซระน่ะ ไม่รู้ภาษาไทยใช้ชื่ออะไร) ผลงานของคนเขียนคนเดียวกัน เข้าป้ายไปอย่างเฉียดฉิว ตามสไตล์อาดาจิที่เส้นคม รูปสวย ว่าง โล่ง พูดน้อย อาศัยเสียงลมพัดกระซิบให้บ่อยๆ แต่ปล่อยหมัดทีสมองเราเอ๋อไปสองวัน กับมุกเล่นคำอำตลอดศกที่ถ้าอ่านญี่ปุ่นออกแล้วจะขำหึหึทั้งเรื่อง บางทีพลิกหน้าต่อไปกำลังจะอ่านต่อ เอ๊ะ! พลิกกลับไปอ่านอีกรอบ ทีนี้ลงไปขำกลิ้งลุกไม่ขึ้นก็มี ยิ่งบวกกับบรรยากาศเก่าๆ ค่านิยมแก่ๆสุดยอดอุดมคติของญี่ปุ่นเข้าไป เราก็เลยได้ใช้มันเป็นตำราเรียนภาษาญี่ปุ่นเล่มแรกๆ ที่สมัยนี้ก็ยังไม่คิด(ขาย)ทิ้ง แถมอยู่ในหิ้งประจำการพร้อมไปเข้าส้วมด้วยกันได้ทุกเมื่อ
ปกญี่ปุ่น (เล่ม 7) พิมพ์ครั้งแรก
พริกขี้หนูสีรุ้ง
เปิดดูการ์ตูนรูปเล่มไฮโซ ราคาไฮซ้อ (120 และ 130 บาท) ของทรงวิทย์ สี่กิติกุล หุ่นยนต์และตัวประหลาดออกมาอาละวาดข้ามยุคกันเป็นแถว ตั้งแต่เหลนอาร์ทูดีทู มนุษย์อุลตร้าไม่รู้พันธุ์ไหน จนถึงไอ้ปลาหมึกหนวดยุ่บน้ำลายยืด มนุษย์มนาหน้าตาฝรั่งบ้างไทยบ้าง อ้อ คงกะให้เหมือนจริงที่คนไทยสมัยนี้ทำผมแต่งหน้าจนเครื่องดื่มชูกำลังต้องร้องถามว่า คนไทยรึป่าว! กันลั่นจอ ลายเส้นและโทนสีชวนให้รู้สึกทึบๆ หนักๆ รายละเอียดวุ่นวายจนอาจวิงเวียนถ้าตั้งสติไม่อยู่ รู้สึกว่าโทนจะค่อยเบาและลดความมืดจนอ่านสบายตามากเมื่อเป็นเรื่องของ มนุษย์ ล้วนๆ หรือมนุษย์กับ ฟาย ต่างดาว (คาแรกเตอร์น่าถีบจริงๆ)
ชอบเข้าไปได้ไงวะ อ่านยากจะตาย เพื่อนสาวคนหนึ่งยอมแพ้หลังจากพลิกไปได้สองเรื่อง นั่นสิ ... ชอบเข้าไปได้ไงวะ ถึงขนาดแงะกระปุกนับกะตังจนบาทสุดท้าย ไปยกมาสองชุดเพื่อส่งเป็นเครื่องบรรณาการเพื่อนเก่าแก่ที่น่าจะร่วมชอบการ์ตูนประมาณนี้ชุดนึง กับเก็บไว้หลอกเพื่อนที่จะบังเอิญเดินหลงเข้ามาบ้านเราอีกซักชุด ยอมลงทุนขนาดนี้ มันต้องมีอะไรดีแน่ บอกมาเดี๋ยวนี้!! ม่ายงั้น ...
ใจเย็นคับพี่ ของแบบนี้มันต้องชิมเอง บอกได้แค่ว่า ในรูปทึบๆทึมๆ มันมีชีวิตและความรู้สึกที่คุณไม่สามารถปฏิเสธได้อยู่ในนั้น แถมเฮียแกเล่นเสียบค้อนซ่อนมีดโกนไว้ทั่วไปหมด อ่านๆไปเวลาจบเรื่องจะมีอาการมึน (โดนทุบหัว) นานๆเข้าเริ่มสังเกตเห็นเลือดซึมออกมาเรื่อยๆ หลายทีมีกระฉูดออกมาจากกระดองใจด้วยซ้ำ ต้องรีบห้ามแทบไม่ทัน อาการนี้จะยิ่งเป็นหนักหากคนอ่านมีประสบการณ์ร่วม หรือปรัชญาร่วมกับเรื่องราวในการ์ตูน อ่านจบแล้ว อ่านซ้ำได้อีก ขำได้อีก ซึมได้อีก เลือดกระฉูดอีก ยังกับเป็นโรคเลือดไม่แข็งตัวเรื้อรัง
แวะไปดูโลกเสี้ยวหนึ่งของคนเขียนได้ที่ http://wesong.exteen.com
ป.ล. ไม่ใช่นักอ่านหรือวิจารณ์การ์ตูน แต่กลั้น(?)ไว้ไม่ไหว
